Dokładnie tak jest, próbujemy przeskakiwać etapy , zapomnieć a mamy pozwolić sobie na tęsknotę
@emilia-mielkoАй бұрын
👍 tak jest
@arturwleklak90 Жыл бұрын
To nie tak że przestałem kochać. Po prostu kocham w ,,inny,, sposób. Dziękuję.🌹
@emilia-mielko Жыл бұрын
Fajnie, że się przydało. 👍🏻
@piotrprzyjazny12292 жыл бұрын
Witam Panią i inne osoby.To bardzo dobrze że Pani jest i nagrywa dla nas te materiały ukazując pewnie mechanizmy działania naszego umysłu i podpowiada jak sobie poradzić w trudnych chwilach . Bardzo mi Pani pomogła bo miałem teraz takich kilka dni że po ogarniętym temacie pikowalem w dół. Dziś wiem że to pewien etap do przepracowania i należy pozwolić sobie na łzy z którymi wyjdą z człowieka toksyny emocjonalne.Czasami jest tak że sytuacja jest według wszechświata jest neutralna a ból daje nam nasza interpretacja.Kiedys jak dane mi było przeżyć porzucenie to pomocne bardzo było dla mnie myślenie że sytuacja może nie jest taka zła a cisnął mnie atawizm.Juz samo uzmysłowienie sobie tego pozwalało nabrać mi innej perspektywy a tym samym zobaczyć co się dzieje.Obserwacja własnych myśli może być kluczową.Ja wiem że ktoś może napisać że to trudne. Tak tak to nawet jest bardzo trudne szczególnie gdy człowiek zraniony czy czuje się oszukany pełen smutku i beznadzieji.Ot taka moja cegiełka.🌞 Pozdrawiam.
@emilia-mielko2 жыл бұрын
Tak dokładnie jest. Dzięki wielkie za podzielenie się swoimi przemyśleniami i doświadczeniami, zwłaszcza, że temat jest faktycznie trudny. Fajnie powiedziane - że przez łzy wychodzą toksyny emocjonalne. 👍🏻 Dużo sił życzę i łagodności do siebie, w tych wymagających działaniach rozwojowych 🌼
@MiracleMirella2 жыл бұрын
Moje życie to szereg strat.... obecnie moja dusza cierpi po stracie mojej 15 letniej suni, przyjaciółki duchowej, wiernej towarzyszki na dobre i złe. To jest ogromny wewnętrzny ból i pustka... paradoksalnie czas nie jest lekarstwem.... odczucia przychodzą falami jak morskie pływy... przyjmuje je jako oczyszczenie do przejścia do dalszego etapu, boli i straszy.... oswajam tęsknote...
@emilia-mielko2 жыл бұрын
Bardzo mi przykro, to musi być ciężki moment, emocjonalnie wyczerpujący. Oswajanie tęsknoty - to świetnie ujęcie mechanizmu przeżywania straty. Dobrze powiedziane 💛
@jolam645613 күн бұрын
Dzięki Pani filmikom wiele się uczę i staram zrozumieć 😊❤
@emilia-mielko13 күн бұрын
😊 bardzo mnie to cieszy!
@annajedrzejko74372 жыл бұрын
Bardzo lubię słuchać Pani
@emilia-mielko2 жыл бұрын
Dziękuję i bardzo mnie to cieszy, zapraszam jak najczęściej 💛
@mariuszmatlakowski7162 Жыл бұрын
Uwielbiam Cię słuchać na mnie to działa kojąco. Dziękuję
@emilia-mielko Жыл бұрын
Dzięki za te słowa. 👍
@joku37742 жыл бұрын
Dziękuję 🙏
@emilia-mielko2 жыл бұрын
Polecam się 😊
@anetaolczyk88853 ай бұрын
Duże straty materialne krzywdzą. Jak ukoić, ten bòl, pani Emilio? ❤❤❤
@emilia-mielko3 ай бұрын
Przekazane przeze mnie wskazówki w tym filmie odnoszą się do wszelkich strat, i materialnych, i niematerialnych. Także je w tym przypadku także podtrzymuję.
@anetaolczyk88853 ай бұрын
@@emilia-mielko dziękuje ☺️
@tomeksienko5498 Жыл бұрын
To prawda im bardziej uciekamy od czegoś lub kogoś to bardziej napiera i boli.dziekuje.Super Pani to pokazała.bardzo wazne w naszym życiu i napewno nie łatwe.im trudniejsze tym bardziej ciekawe.🙂
@emilia-mielko Жыл бұрын
Super, że się przydało 👍🏻😊
@kingauka2 жыл бұрын
Ostatnio właśnie powiedziałam sama do siebie coś w tym stylu o czym jest mowa w filmiku, że ja mam prawo tęsknić i bez sensu jest naciskanie na siebie, by przestać. Tylko co gdy mimo tego pozwolenia sobie na to nie mijają silne emocje po ważnej stracie, czy pozostaje życie w ciągłej żałobie? Zaznaczając, że to nie jest jakieś pierwsze jej stadium oczywiście, a ciągnie się latami.
@emilia-mielko2 жыл бұрын
Tak, mamy prawo przeżywać żałobę, a żałoba ma prawo przechodzić przez różne etapy, zataczać koła, wracać, mieszać etapy itp. Choć jeżeli sama zauważasz, że silne emocje nie przechodzą przez etapy a za to jakby "stoją w miejscu", to można to potraktować jako pewną informację. Na przykład, żeby coś odblokować, żeby zacząć o czymś mówić/pisać, poruszyć dosłownie i w przenośni jakiś temat dotyczący tej straty.
@jolamw Жыл бұрын
Przeżyłam w moim życiu bardzo dużo strat. W zasadzie to ich nie przeżyłam tylko zakopałam, nie dając sobie wsparcia, wypierając. To nie był dobry sposób, bo zakopałam też to, co było dobre. Powolutku daję sobie spokój i dzięki Twoim filmom dostrzegam sama siebie. Dziękuję 💙
@emilia-mielko Жыл бұрын
Jest to zrozumiała reakcja, czasami spadają na nas takie ciężary że pierwszy odruch trudno żeby był inny. Ale gratuluję Ci zmian, i życzę kolejnych, powoli, w swoim tempie. 🌷
@jolamw Жыл бұрын
@@emilia-mielko 😘
@zyzo998 ай бұрын
To jest nowosc...
@damakameliowa57122 жыл бұрын
Po kolei.Straciłam pradziadka.To tak na pół świadomie.Miałam wówczas niby te 10 lat,ale jakoś nie umiałam po nim płakać,chociaż go kochałam.Następną osobą w kolejności była siostra babci,którą kochałam ale ona w ostatnich momentach swojego życia,nie mieszkała blisko,więc jej strata była przykra,ale nie aż tak bolesna.Potem było już gorzej.Po kolei w odstępie 2 lat,odeszli 2 bracia dziadka.Tu już było trudno pogodzić się z ich stratą,bo drugi z owych dziadków jak ich zawsze nazywam,zmarł nagle.Trudno powiedzieć w jakich okolicznościach,bo pracował poza miejscem zamieszkania.Nie znam więc szczegółów.Drugi zaś,umierał długo i odszedł w szpitalu po ciężkiej chorobie.Jego znałam,kochałam przeżyłam ogromnie jego stratę.Następne w kolejności były 2 siostry babci.Nie byłam z nimi związana,ale było przykro kiedy odeszły.Potem wiele lat był spokój,aż do dnia kiedy po długiej chorobie odeszła moja ukochana najdroższa babcia.To już 19 lat,a ja wciąż widząc jej zdjęcia,płaczę jak małe dziecko.Ona mnie wychowywała,wiele się od niej nauczyłam.Żyła w dzieciństwie na Białorusi,wraz ze swoimi rodzicami i siostrami.Od niej przejęłam miłość do roślin.Kilka lat po babci,zmarł dość nagle,dziadek.W tym samym czasie odeszła druga babcia.Dziadek był mi bliski,2 babcia już nie.Jego śmierć przeżyłam,bo dzięki niemu umiem czytać.Zawdzięczam mu to właśnie najbardziej.Na koniec,jakze by inaczej,spotkała mnie śmierć rodzica i cioci.W odstępie tygodnia,odszedł po chorobie [nabawił się sepsy] mój kochany tatuś.Ciocia umarła tydzień przed nim,na nowotwór.Opisałam tu,z grubsza 40 z 52 lat mojego życia...Ciężko pogodzić się z takimi stratami szczególnie kiedy jest się dzieckiem.Nie rozumiałam chyba,tamtej pierwszej śmierci,śmierci pradziadka.Nie wiem,dlaczego nawet nie płakałam.Pozdrawiam i przepraszam że tak długo i rozwlekle.
@emilia-mielko2 жыл бұрын
Dziękuję bardzo za to opisanie swojej perspektywy i doświadczeń w temacie strat. A z tego co widzę doświadczenia te są niestety liczne i oczywiście bolesne. Tym bardziej doceniam, że chciała się Pani tu nimi podzielić. I nie ma za co przepraszać. 💛
@damakameliowa57122 жыл бұрын
@@emilia-mielko Pozdrawiam serdecznie i dziękuję że przeczytała Pani to co napisałam i odniosła się do tego.Pozdrawiam.
@emilia-mielko2 жыл бұрын
@@damakameliowa5712 Pozdrawiam 💛
@martunia30355 ай бұрын
Ja zniszczylam zwiazek gdzie uwazam ze ten mezczyzna byl tym jedynym, 2 lata Minely a ja codziennie sié biczuje, nie umiem sobie przebaczyc, zyc tu I teraz, nie chce sie po prostu zyc
@emilia-mielko5 ай бұрын
Rozumiem, że to bolesna kwestia. W związku z czym, być może ten film się Pani przyda, i może znajdzie Pani w nim coś dla siebie pomocnego, zapraszam w wolnej chwili - Jak wybaczyć sobie błędy i przestać się krytykować - 2 sprawy kzfaq.info/get/bejne/obWRoq2SqsnFeIE.htmlsi=o9zpdUj-BQ3w3iLG
@joannaczyzewska3411 Жыл бұрын
Izy się cisną do oczu z potrzeby serca
@emilia-mielko Жыл бұрын
Tak bywa 💛
@ryszardchyb5046 Жыл бұрын
Jak można z panią porozmawiać on line? Czy potrafi Pani analizować konkretne problemy?